いつか見えた空 ~ φείβλαςのブログ

ถึงตอนนี้ก็ัยังคงรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดอยู่เลย ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลย ว่ามีความเจ็บปวดแบบนี้อยู่บนโลกใบนี้ด้วย

“รุ่นพี่ฮิมุระ ก็ยังทำหน้าแปลกใจเลย”
การกระทำของฉันมันผิดคาดขนาดนั้นเลยสินะ
บางที ในความคิดเขาอาจจะเห็นฉันเป็นแค่เด็กตัวเล็กๆอยู่ก็ได้ แค่เด็กว่าง่ายคนหนึ่งที่เอาแต่คอยเดินตามหลังยูคุง

“ฮะๆๆ”
นึกไปก็หัวเราะไป

......ก๊อกๆ
“ค่ะ”
ฉันพูดตอบเีสียงเคาะประตู

“ยูโกะ ขอเข้าไปหน่อยนะ”
“กลับมาแล้วหรือคะ พี่”
“กลับมาแล้ว”
พี่ยิ้มมาทางฉันจากนั้นก็เข้ามายืนอยู่ข้างๆ


“ยูโกะ ถามหน่อยนะ เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้....”
“ฉันถูกค้นกระเป๋าน่ะค่ะ”
ฉันยกกระเป๋าที่ใช้สำหรับใส่ของไปโรงเรียนขึ้นมา

“เพราะมีไอ้นี่ใส่อยู่น่ะค่ะ แค่ถูกเห็นคงไม่เป็นไร แต่ถ้ามีใครมาจับเข้าละก็คงจะแย่”
“อย่าง นี้นี่เอง ถ้าอย่างงั้นเรื่องคราวนี้ก็คงจะไม่ติดใจเอาความ แต่ก็อย่าให้สะดุดตานักล่ะ ไม่งั้นจะมีคนเอาไปพูดว่าฉันมีน้องสาวที่ชอบทำตัวแปลกๆน่ะ”
“ห่วงเรื่องนั้นด้วยหรือคะ”
บางทีต่อให้ฉันจะทำอะไรที่โรงเรียนก็ตาม เขาก็คงไม่สนใจจะมาห้ามหรอก จะว่าไปก็คือ พี่น่ะไม่ได้รู้สึกชอบงานครูที่เป็นอยู่เลย

“ยูโกะ คิดอะไรอยู่กันแน่?”
“ไม่รู้สิคะ...”
“ฮิมุระ ยู เขาน่ะต่างไปจากคนอื่นจริงๆด้วยสินะ”
“เพราะเป็นเพื่อนสมัยเด็กน่ะค่ะ”
“ให้เขาได้เห็นแขนนั่นหรือยังล่ะ?”
ฉันมองไปที่แขนตัวเองซึ่งมีเสื้อแขนยาวและถุงมือห่อหุ้มอยู่ตลอดเวลา

“ยังค่ะ”
ฉันส่ายหน้าเล็กน้อย

“จะบอกเขาไปเลยก็ได้นะ สิ่งที่เขากลัวที่สุดน่าจะเป็นการที่จะต้องทอดทิ้งเธอไว้”
“ทั้งที่ัยังไงก็ไม่อาจจะทดแทนคนที่ตายไปแล้วได้แท้ๆ”
“งั้นเหรอ ช่างเป็นเรื่องที่โง่เขลาซะจริงๆ เขาน่าจะลดความถือมั่นลงสักหน่อยแล้วหันมาเป็นห่วงตัวเองนะ”
“รุ่นพี่ฮิมุระเขาคงทำแบบนั้นไม่ได้หรอกค่ะ”
“ต่อ ให้เป็นเรื่องที่ฮิมุระคุงเองสามารถทำได้ก็เถอะ ถ้าหากมัวโทษตัวเองต่อไปละก็ มันก็เป็นแค่ความดีจอมปลอมที่ไร้ความจำเป็นเท่านั้นล่ะนะ”
ฉันไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธอะไร เอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋า แล้วหยิบมีดสั้นที่มีปลอกใส่เอาไว้ออกมา


“ไม่ยักรู้เลยนะว่าพกเอามันไปไหนมาไหนอยู่ทุกๆวัน”
“คนที่บอกว่าให้เอาไว้ป้องกันตัวเองก็คือพี่เองไม่ใ่ช่หรือคะ”
นี่เป็นมีดที่เมื่อก่อนพี่เอาไว้ใช้ในงานแกะสลักไม้ซึ่งเคยชอบทำ

“จากนี้ไปคิดจะทำยังไงล่ะ ยูโกะ?”
“จากนี้ไปคงไม่ใช่ว่าจะทำยังไงต่อไป แต่เป็นได้แต่เฝ้ามองว่าจะเป็นยังไงต่อไปมากกว่า”
“ถ้าคิดแบบนั้น ก็จะผิดพลาดต่อไปนะ”
“ฉันก็กำลังทำสิ่งที่ผิดพลาดอยู่แล้วล่ะค่ะ แม้จากนี้ไป มันก็คงจะยังผิดพลาดอยู่อย่างนั้น”
“งั้นเหรอ นั่นสินะ”
พี่เริ่มหัวเราะออกมาด้วยท่าทีที่ดูสนุกสนานอย่างเต็มที่ และได้เข้ามาสัมผัสมือของฉันที่กำลังกำมีดอยู่เบาๆ
แม้ความรู้สึกจะผ่านถุงมือเข้ามา แต่กลับไม่อาจสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากมือของพี่เลย

มือของรุ่นพี่ฮิมุระเนี่ย.... อบอุ่นจังเลยนะ