いつか見えた空 ~ φείβλαςのブログ

พอ เปิดประตูห้องศิลปะเข้ามา ก็พบอามะมิยะยืนอยู่ที่เดียวกับครั้งก่อน หน้าตาดูเหนื่อยๆ กำลังพ่นควันออกมาด้วยท่าทีเหมือนคนเบื่อหน่ายไม่มีอะไรทำ


“ครูอามะมิยะ”
“อ้าว ฮิมุระคุง”
อามะมิยะยิ้มให้ทั้งที่ยังคาบบุหรี่อยู่

“ในที่สุดก็อยากจะเข้าชมรมศิลปะขึ้นมาแล้วสินะ?”
“ตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์มาพูดล้อเล่นหรอกนะครับ”
ท่าทีของอามะมิยะดูจะไ่ม่มีอะไรแปลกไปจากปกติเลย ทำให้ผมเริ่มรู้สึกไม่สบอารมณ์

“เรื่องของยูโกะน่ะครับ”
“เรื่องของยูโกะ?”
อามะมิยะพ่นควันออกมา

“อ้อ ดูเหมือนจะรู้เรื่องแล้วงั้นสินะ”
“ดูจะไม่รู้สึกทุกข์ร้อนอะไรเลยนะครับ ไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยหรือครับ”
“ไม่ใช่เรื่องที่จะต้องทำอะไรมากหรอก ที่โรงเีรียนน่ะก็มีเรื่องแบบนี้อยู่เรื่อยๆ”
“คุณจะปล่อยให้เกิดเรื่องรุนแรงขึ้นกับน้องสาวของตัวเอง แล้วบอกว่าเป็นเรื่องที่ไม่ต้องทำอะไรหรือครับ”
“ถึงจะพูดอย่างงั้น แต่ก็เป็นแค่การทะเลาะของผู้หญิงไม่ใช่หรือไง”
....... ตามข้อมูลที่คุเซะรวบรวมมา ตอนช่วงพักระหว่างคาบ ๑ และคาบ ๒ ดูเหมือนอามะมิยะ ยูโกะจะได้ลงมือตบเพื่อนร่วมชั้น ยูโกะซึ่งกลับจากวิชาพละในคาบเรียนที่ ๑ ได้มีปากเสียงกับเด็กผู้หญิงในห้อง แล้วอยู่ดีๆยูโกะก็เริ่มลงมือกับคู่กรณี

“คนที่เริ่มลงมือก่อนก็คือยูโกะสินะครับ”
“อื้อ ได้ยินมาเหมือนกัน จากนั้นดูเหมือนอีกฝ่ายก็เริ่มไฟติดขึ้นมา”
จากนั้นก็เริ่มเกิดการปะทะกันขึ้น แถมยูโกะดูเหมือนจะถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียว
เพราะว่าได้ยินมาจากคนอื่น บางทีอาจจะไม่แน่นอนก็ได้

“ยูโกะเป็นยังไงบ้างครับ?”
“วันนี้ให้กลับไปแล้วน่ะ เพราะว่าถูกอัดแล้วตีเข้าที่หลัง ถึงไม่มีแผลใหญ่ แต่จะให้กลับไปที่ห้องเรียนก็คงไม่ได้ล่ะนะ”
“ไม่มีแผล..... สินะครับ”
ถ้าอย่างงั้นก็สบายใจไปได้เปราะหนึ่ง

“จัดการยังไงไปบ้างครับ...”
“ก็แค่ตบหน้ากันครั้งเดียว คิดว่าคงไม่ถึงกับต้องคุมประพฤติหรือพักการเรียนหรอกนะ อย่างมากก็คงแค่ให้คัดลายมือสำนึกผิดเท่านั้นเอง”
“งั้นหรือครับ....”
นี่ก็คงไม่ต้องเป็นห่วง ถ้างั้นก็เหลือปัญหาที่สำคัญที่สุด

“ครูอามะมิยะรู้เรื่องที่ยูโกะโดนแกล้งอยู่แล้วสินะครับ?”
“โดนแกล้ง.....? อ๋อ แสดงว่าที่ยูโกะตบไปน่ะคือคนร้ายที่ชอบแกล้งงั้นสินะ”
ผมพยักหน้า คิดว่ามีความเป็นไปได้สูง

“งั้นก็คงไม่มีปัญหาอะไรหรอกนะ”
“ไม่มีปัญหาแต่ว่าถ้าปล่อยไว้คงจะไม่ดีแน่ครับ ยูโกะน่ะ ถึงจะยังไงก็ไม่น่าจะใช่เด็กที่ชอบใช้ความรุนแรงนี่ครับ”
ยู โกะเมื่อสมัยเด็ก ยูโกะในตอนนี้ ไม่ว่าจะตอนไหนก็ถือเป็นเวลาสั้นๆ แต่เรื่องนั้นผมเข้าใจดี หมายความว่ายูโกะน่าจะโดนต้อนอย่างสุดๆแล้วถึงได้ทำเรื่องแบบนี้ลงไป

“ถ้าปล่อยไว้อาจจะเกิดเรื่องอีกก็ได้ ถ้าไม่ทำอะไรละก็...”
“ฮิมุระคุง นี่มันเป็นแค่เรื่องเล็กน่ะ”
“......เอ๋?”
“ปล่อยไปเถอะ นี่มันเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย แล้วมันก็เป็นปัญหาของตัวยูโกะเองด้วย”
“ดูใจเย็นจังเลยนะครับ”
ผมได้พูดเสียดสีออกไปโดยไม่คิด

“ถึงจะไม่มีความเกี่ยวพันทางสายเลือด แต่ยังไงก็เป็นพี่น้องกันนะครับ”
“ก็เพราะว่าเป็นน้องสาวไงล่ะ... ถ้าเรื่องแค่นี้ยังต้องยืมมือคนอื่นช่วยละก็... ฉันไม่อยากให้เธอกลายเป็นเด็กที่อ่อนแอแบบนั้นหรอกนะ”
“นั่นไม่ใช่ข้ออ้างในการที่จะไม่ช่วยอะไรนะครับ”
“ก็อาจจะเป็นอย่างงั้น... แต่มีเรื่องที่แน่นอนอยู่อย่างนึงนะ”
“อะไรครับ”
“มันไม่ใ่ชเรื่องที่เธอจะต้องมาโกรธด้วยสักหน่อย”

.................
หลังเลิกเรียน
หลังจากจบคาบโฮมรูม คุเซะก็เดินออกจากห้องเรียนไปทันที เห็นบอกว่ามีงานเลี้ยงอำลาอย่างอื่นอยู่อีก อยู่ดีๆก็ดันมีนัดขึ้นมา


“ยู ยังไม่กลับเหรอ”
นางิทำไมอยู่ดีๆถึงเข้ามาคุยด้วยนะ

“กว่าจะถึงเวลาทำงานก็ยังมีเวลาอีกน่ะ”
เวลา แบบนี้ปกติจะต้องไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุด แต่ว่าวันนี้ดูเหมือนจะไม่มีอารมณ์เลย แต่ถึงยังไงการสอบปลายภาคก็ใกล้เข้ามาแล้ว จะมามัวทำสบายๆอยู่ก็คงไม่ได้ล่ะนะ

“อ้อ ยังไงก็คงจะไปที่ห้องสมุดล่ะมั้ง”
“งั้นมากับเราสักหน่อยได้มั้ย......?”
“นางิ ทานอะไรแปลกๆไปหรือเปล่า?”
เมื่อวานก็ไม่เข้าใจว่าจะมาหาที่บ้านทำไม หมู่นี้นางิมีพฤติกรรมน่าสงสัยจริงๆนั่นล่ะ

“แค่ทานของแปลกเข้าไปน่ะ ไม่ทำให้เราเปลี่ยนไปได้หรอกนะ”
“มันก็ใช่หรอกนะ”
อย่างนี้แสดงว่า สาเหตุที่นางิมีพฤติกรรมน่าสงสัยน่าจะยังมีอย่างอื่นอยู่อีก ไม่สิ อาจจะไม่มีเหตุผลอะไรเป็นพิเศษก็ได้

“นายนั่นแหละไม่สบายหรือไงกัน”
“ฉันก็เป็นเหมือนทุกทีไม่ใช่เหรอ”
“กำลังควบคุมไม่ให้เผาผลาญพลังงานไปอย่างเปล่าประโยชน์อยู่หรือไง”
“เปล่า ฉันไม่ได้ห่วงเรื่องนั้นหรอกแต่ ก็อาจจะนะ”
“แต่ว่าโกรธเรื่องยุโกะจังก็เลยใช้พลังงานไปเยอะสินะ”
น้ำเสียงเหมือนกำลังโทษผมอยู่เลย

“หมู่นี้ยูดูแปลกไปนะ ไม่สมกับเป็นยูเลยสักนิด”
“ฉันก็คิดอย่างงั้น”
พอ เป็นเรื่องของยูโกะแล้ว ใจผมจะไปก่อนทุกที บางครั้งก็ควบคุมตัวเองไม่ได้ ตอนสมัยเด็กก็เป็นเช่นนั้นเหมือนกัน แววตาที่มองมาที่ผมนั้น ไ่ม่ว่ายังไง.....

“เข้าใจล่ะงั้นไม่เป็นไรแล้ว เราจะไปเข้าชมรมล่ะ”
“ตามสบายเลย”
“พูดจาแบบนั้นน่ะมันออกจะทำร้ายจิตใจกันนะ”
“หมายความว่าไงน่ะ”
“ฮึ”
ทั้งที่ไม่ได้มีท่าทีเหมือนกำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่แท้ๆ พอพูดจบนางิก็เดินออกไปซะแล้ว
ถึงอย่างงั้นผมก็ไม่รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องแปลกอะไร หรือจะเรียกว่ามันแปลกขึ้นมาเรื่อยๆอยู่แล้วก็ได้
จิตใจผมได้เปลี่ยนไปเพราะอะไรกันนะ เพราะใครสักคน?