いつか見えた空 ~ φείβλαςのブログ

ผมนึกถึงภาพความทรงจำเมื่อครั้งหนึ่ง
เมืองโอโตวะที่ตกอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิง
ร่องรอยในอดีตนั้นไม่เหลือเลย มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ไม่อาจหวนคืนกลับมาได้อีก
ถึงอย่างงั้น เมืองก็ได้ถูกสร้างขึ้นมาใหม่ ผมรู้สึกชอบสภาพบ้านเมืองที่กำลังค่อยๆฟื้นฟูขึ้นมาเรื่อยๆทีละนิด


-“พี่ชาย”-
ผมรู้สึกรำคาญเด็กที่ชอบตามผมมาทั้งที่อยากจะวาดภาพอยู่สบายๆคนเดียว

“บอกแล้วไงว่าห้ามเรียกแบบนั้น”
คนที่จะเรียกผมแบบนั้นได้น่ะมีแค่คนเดียวเท่านั้น คนอื่นไม่ว่าใครก็ไม่ยอมให้เรียกแบบนั้น

“ถ้าไม่รีบกลับจะโดนคุณครูดุเอานะ”
“ถ้างั้นเธอก็กลับไปคนเดียวสิ”
“แต่...”
ผมถูกดึงมือไว้อย่างแรง แม้ว่าผมจะเพิกเฉย แต่ยูโกะก็ยังจับมือผมไว้แน่น

“...ปล่อย”
“กลับเถอะ”
“บอกว่าให้ปล่อย....”
ช่วงวินาทีนั้น ก็เริ่มมีอะไรบางอย่างแวบเข้ามาในหัวผม
แขนที่ดำเป็นเถ้าถ่านกับนาฬิกาที่ถูกกำอยู่ในมือนั้น...

“พี่ชาย?”
“ไม่มีอะไร”
ผมปัดมือของยูโกะออกอย่างแรง

“อ๊า...”
ยูโกะจ้องมองมือผมด้วยสีหน้าเหมือนไม่พอใจ ผมไม่สนใจมองใบหน้านั้น แล้วเอามือล้วงเข้ากระเป๋ากางเกง

“...พี่ชาย”
“กลับไปซะ ฉันเองก็จะรีบกลับเหมือนกัน”
“อืม”
ทั้งๆที่พยักหน้าแล้ว แต่ยูโกะก็ยังคงยืนอยู่ไม่ไปไหน

“อะไร มีเรื่องอยากจะพูดอีกหรือไง”
ยูโกะพยักหน้า

“ฉันน่ะ...”
“อะไร?”
“อีกไม่นานก็จะต้องไปจากที่นี่แล้วล่ะ....”


“...........”
คราวนี้ก็ฝันถึงยูโกะงั้นเหรอ
ผมเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่ตั้งใจ
ที่ สุดแล้ว ถึงตอนนี้ในจิตใจผมนั้นก็ยังคงมีเรื่องในอดีตนั้นติดค้างอยู่ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ไม่อาจเลือนหาย ราวกับตุ๊กตาที่ถูกชักใยโดยความไม่รู้จักตัวตนของอดีต.....
ช่างมันเถอะน่ะ กังวลที่ไม่เข้าเรื่องจริงๆเลยเรา

....................
พอเข้ามาในห้องเรียน ก็ตรงไปยังที่นั่งของตัวเอง
“อ้าว ฮิมุระ อรุณสวัสดิ์”
“อ้า”
ผมแค่หันไปมองนิดหน่อยแล้วก็นั่งลงที่เก้าอี้


“อะไรกัน ทำหน้าอย่างกับยมฑูตอีกแล้วนะ”
“ถ้าฉันเป็นยมฑูตจริงๆละก็ ฉันคงจะจับนายส่งลงนรกก่อนเป็นคนแรกเลย”
“ไม่ดีกว่า ฉันยังอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกยาวๆอยู่น่ะนะ”
ถ้าหมอนี่ยังอยู่ไปอีกนานๆละก็ คงจะไม่เป็นผลดีต่อโลกนักหรอกนะ

“อ้อ จริงสิ”
“หืม?”
“ฉันมีของขวัญจะให้ฮิมุระคุงผู้แสนจะดื้อรั้นน่ะ”
“อะไรล่ะนี่”
ผมมองไปที่ใบปลิวที่คุเซะส่งมา


“งานเลี้ยงอำลาคุเซะ ชูอิจิคุง นักไวโอลินอัจฉริยะ.....?”
ผมอ่านที่เขียนไว้ตัวใหญ่ด้านบน ส่วนข้างล่างก็มีสถานที่และวันเวลาเขียนไว้ด้วย

“งานเลี้ยงอำลาที่ว่านี่หมายความว่าไงกัน?”
“คงไม่ได้ลืมเรื่องที่ฉันจะไปเรียนต่อแล้วนะครับฮิมุระคุง”
“.............. อ่อ จะว่าไปก็”
“ลืมจริงๆเหรอ นายน่ะ”
ตอนนี้มีแต่วุ่นวายมากมายเลยทำให้ลืมเรื่องของคุเซะไปเลย

“จะว่าไป นี่มันลายมือนายเองไม่ใช่เหรอ?”
“แน่นอนล่ะ ก็ฉันเป็นคนเขียนนี่นา”
“บ้าน่ะ จัดงานให้ตัวเองเนี่ยนะ”
“แหะๆ มันก็มีเหตุผลนิดหน่อยน่ะนะ”
คุเซะยิ้มขึ้น

“พวกผู้หญิงที่ฉันเคยคบมาก่อนน่ะ มาหาฉันตั้งไม่รู้กี่คนน่ะนะ”
“ถึงเวลาล้างบางแล้วงั้นสินะ”
“ฮะๆ ล้อเล่นน่ะ”
มันก็ไ่ม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้นี่นะ

“เห็นพวกเธอบอกว่ายังไงก็อยากจะจัดงานเลี้ยงอำลาอย่างใหญ่โตขึ้นมาสักครั้ง ฉันก็เลยคิดว่าน่าจะจัดขึ้นมาเองดีกว่า”
“ฉันจะคิดว่านายจัดงานนี้ขึ้นมาเพื่อบอกเลิกก็แล้วกัน”
“น่า ยังไงก็ลองไปดูก่อนก็แล้วกัน”
“...ถ้ามีเวลานะ”
วันเวลาก็คือตอนเที่ยงของวันสอบปลายภาควันสุดท้ายสัปดาห์หน้า

“อ้อ จริงสิ”
“ยูโกะจังก็อาจจะมาด้วยนะ”
“..............”

......................
พอเลิกคาบเรียนที่ ๑ ผมกับคุเซะก็เดินออกจากห้องเรียนทันที

“ถึงเป็นยูโกะก็อาจจะไม่ว่างก็ได้ จะมาได้หรือเปล่าก็ไม่รู้นะ”
“แค่บอกไปว่าเป็นงานเลี้ยงอำลาของฉัน ต่อให้มีติดอะไรอยู่ก็คงต้องมาแหละน่ะ”
“แทบจะไม่เคยคุยกันเลยไม่ใช่หรือไง!”
“เรื่องความรักน่ะ่ไม่เกี่ยวกับเวลาหรอก”
หมอนี่มันเป็นบ้าอะไรอีกล่ะเนี่ย


“เอาล่ะ ขอพูดอะไรจริงจังสักหน่อยนะ”
“นายเนี่ยนะจะพูดเรื่องจริงจัง....?”
“ฉันอยากให้ยูโกะจังมาล่ะ”
“นายน่ะ รู้สึกสนใจเธอมากขนาดนั้นเลยเหรอ”
“ฉันแค่รู้สึกว่าเธอดูเหมาะจะมาเป็นแฟนของเพื่อนนะ”
“พูดละเมออะไรของนายน่ะ”
แฟนอะไรกันล่ะ ในหัวนายคงจะมีแต่เรื่องพวกนี้สินะ คุเซะ

“...........หืม?”
“เอ๋”
พอเดินมาถึงที่หน้าห้อง 1-B ทั้งผมและคุเซะก็อุทานออกมาพร้อมกัน
ทั้งๆที่เป็นเวลาพัก แ่ต่กลับเงียบอย่างประหลาด
ผมหยุดเท้าลง

“เกิดอะไรขึ้นกันนะ”
ชักรู้สึกสังหรณ์ใจไ่ม่ดีขึ้นมา

“ฉันจะเข้าไปดูสักหน่อยนะ”
คุเซะพูดแล้วก็เดินเข้าห้องไปอย่างไม่ลังเล
ผมควรจะเข้าไปด้วยดีมั้ยนะ


“ฮิมุระ”
ไม่ทันไร คุเซะก็ยื่นหน้าออกมาจากห้อง ทำสีหน้าจริงจังอย่างที่ปกติแทบไม่เคยเห็นมาก่อน

“ยังไงก็... ก่อนอื่นเลยนะ”
“อะไร เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”
“ยูโกะจังน่ะ.....”